Ο Μανώλης Δημητριανάκης, δικηγόρος Αθηνών, λάτρης της κρητικής και ρεμπέτικης μουσικής, που ξεκίνησε από το χωριό Μύρτος της Ιεράπετρας από παιδί να παίζει μαντολίνο και μπουλγαρί, ενώ αργότερα, σαν φοιτητής στην Αθήνα γνώρισε τον Μάρκο Βαμβακάρη, έμαθε να παίζει και μπουζούκι κι ασχολήθηκε και επαγγελματικά με την ρεμπέτικη μουσική.
Ο Μανώλης Δημητριανάκης μεγάλωσε μέσα στην μουσική. Ο πατέρας του, που ήταν δάσκαλος, ήταν και μουσικός. Έπαιζε βιολί, λύρα, μαντολίνο. Ο θείος το Γιάννης Ανδρεοπούλης, αρεοπαγίτης, έπαιζε μαντολίνο και τραγουδούσε υπέροχα. Ο πρώτος του ξάδελφος Μανώλης Μαστραντωνάκης ήταν επαγγελματίας βιολάτορας.
Μέχρι που τέλειωσα το οκτατάξιο Γυμνάσιο Ιεράπετρας έπαιζα μαντολίνο, αργότερα έπεσε στα χέρια μου ένα παλιό μπουλγαρί, με το οποίο έπαιζα κρητικά και ελαφρά ελληνικά τραγούδια. Ωστόσο, από το 1964, που πέρασα στη Νομική Αθηνών, και γνώρισα τον Μάρκο Βαμβακάρη, με κέρδισε ολοκληρωτικά το ρεμπέτικο και το μπουζούκι.
Στον Μάρκο Βαμβακάρη με γνώρισε ο συμφοιτητής μου ο Νέαρχος Γεωργιάδης και αργότερα συγγραφέας λαϊκής μουσικής. Είχαμε πάει ένα βράδυ στην μπουάτ «Τετράδιο» στην Πλάκα, όπου τραγουδούσε ρεμπέτικα, κυρίως του Βαμβακάρη, ο Αλέκος Σταματέλης. Εντυπωσιάστηκα, ιδιαίτερα με το τραγούδι «Είμαι αθώος» κι ήθελα να γνωρίσω τον Μάρκο και να μάθω μπουζούκι. Αθήνα 1965, τότε το ουίσκι είχε 3,5 δραχμές».
Προτού πάμε στον Μάρκο είχα πει στον πατέρα μου ή μου αγοράζεις μπουζούκι ή παρατάω τη Νομική. Μου έστειλε λεφτά, πήγα στο Μοναστηράκι κι αγόρασα ένα παλιό μπουζούκι. Μ΄ αυτό πήγαμε με το Νέαρχο στο σπίτι του Μάρκου. Μ΄ακούει ο Μάρκος να παίζω και μου λέει: «Δεν ξέρεις να παίζεις μπουζούκι, αλλά έχεις προοδευτικά δάχτυλα. Εγώ ΄μαι γέρος και άρρωστος και δεν μπορώ να σου κάνω μαθήματα, αλλά να έρχεσαι με το Νέαρχο να σου δείχνω, ό, τι μπορώ. Σε έξι μήνες είχα μάθει καλό μπουζούκι, σ΄ επαγγελματικό, θάλεγα, επίπεδο.
Πρώτη επαγγελματική εμφάνιση του Μανώλη Δημητριανάκη στην μπουάτ «Απανεμιά», στην Πλάκα, με τον Αλέκο Σταματέλη. Αργότερα βρέθηκε δίπλα στην Σωτηρία Μπέλλου, στο κέντρο «Η ωραία νήσος Ύδρα», στην Κολοκυνθού, και στην συνέχεια δίπλα στον Στράτο Παγιουμτζή και τον Μπαγιαντέρα στην Κυπριακή Εστία.
Στην διάρκεια της Δικτατορίας μαζί με τους Γιώργο και Δημήτρη Κοντογιάννη δημιουργούν την «Ρεμπέτικη Κομπανία». Μια κομπανία, που έγραψε τέσσερις δίσκους. Ο πρώτος, μάλιστα, «Τα μπλε παράθυρα» αποτέλεσε σταθμό στην Ελληνική δισκογραφία.
Ο Μανώλης Δημητριανάκης έκτοτε συνεργάστηκε, κατά καιρούς, με μεγάλα ονόματα του Ρεμπέτικου, τόσο στην τηλεόραση, σε συναυλίες, σε κέντρα διασκέδασης, όπως η Ιωάννα Γεωργακοπούλου, ο Κώστας Ρούκουνας, ενώ έλαβε μέρος σε δεκάδες συναυλίες με την «Ρεμπέτικη Κομπανία» σ΄ όλη την Ευρώπη, την Βόρειο Αμερική, την Νοτιοανατολική Ασία.
Κρητική μουσική.
Μ΄ αυτή μεγάλωσα και την έχω πάντα στην καρδιά μου. Γι΄ αυτό και θλίβομαι, όταν πέφτει σε χέρια, που δεν την σέβονται και την υποβαθμίζουν, αλλά επιβιώνουν καλλιτεχνικά με τις δημόσιες σχέσεις τους. Πρόσφατα βρέθηκα σε εκδήλωση για την κρητική μουσική στο Μέγαρο Μουσικής και την άλλη μέρα είδα στις εφημερίδες να προβάλλονται μουσικοί μέτριοι και να αγνοούνται άλλοι υψηλού μεγέθους, εφάμιλλοι των παλιών μεγάλων μουσικών της Κρήτης, όπως ο βιολάτορας Βαγγέλης Βαρδάκης. Εδώ θάθελα να προσθέσω, ότι στα δύο άκρα του νησιού -ανατολικά και δυτικά-υπάρχουν σπουδαίοι σύγχρονοι καλλιτέχνες, οι οποίοι αντιστέκονται στον εκφυλισμό της κρητικής μουσικής, αλλά δυστυχώς δεν έχουν δημόσιες σχέσεις.