Περιπλατάνιοι στοχασμοί…
Έχει νυχτώσει για τα καλά… Οι άνθρωποι της κωμοπόλεως αποκαμωμένοι από την ημερήσια ραστώνη τους, πήγαν νωρίς στα κρεβάτια τους να ολοκληρώσουν το ραχάτεμα. Κάθομαι ολομόναχος κάτω από τον Μεγάλο Πλάτανο κι απολαμβάνω το μικρόκοσμό μου: κρασί και τα μεζεδάκια της Σούλας, το χαρτί και τη γραφίδα μου. Ανάβω τσιγάρο. Εδώ επιτρέπεται το κάπνισμα! Άλλωστε, η μοναξιά δεν έχει «απαγορεύεται»! Νομοτελειακά τα «απαγορεύεται», τα επιβάλλουν οι… άλλοι, οι όποιοι άλλοι. Χαϊδεύω το βασιλικό του τραπεζιού μου κι εκείνος ανταποδίδει τα χάδια δωρίζοντάς μου ευωδιές κι αρώματα που τσακώνονται με τα νυχτολούλουδά μου. Μοναξιά; Ποια μοναξιά; Έχω το… Γιωργιό, το καινούριο αδέσποτο, που είμαι και νονός του! Ναι, είναι κι η θηλυκιά! Αυτή είναι ανώνυμη. Δεν βρέθηκε νονός! Κι άλλα ξέχασα∙ τον παράδεισο που στεγάζεται στις φυλλωσιές του πλατάνου. Κάποια ξεχασμένα τζιτζίκια του Αυγούστου κι εκατοντάδες σπουργίτια και δεκοχτούρες που έχουν κουρνιάσει στο μεγάλο πλάτανο αποκαμωμένα. Είναι και τα τριζόνια μ’ αυτό το παραπονιάρικο τρι και τρι… Κερνώ στο ποτήρι μου και ταυτόχρονα τραβώ έξω το κουρδιστήρι του ρολογιού ακινητοποιώντας το χρόνο μου. Το δικό μου χρόνο. Άρχισα 11:45 και θα τελειώσω 11:45! Ο δικός σας χρόνος έχει φρενίτιδα. Εγώ τον έβαλα στον καταψύκτη της ψυχής μου και θα τον αποψύξω όταν και όποτε τον χρειαστώ…
Δεύτερο, τρίτο ποτήρι…
Ο Καζαντζίδης, τραγουδεί την μεγάλη Σώτια Τσώτου: Βραδιάζει πάλι σήμερα βραδιάζει
κι έρχεται η ώρα η δικιά μου,
αυτή που σαν πουκάμισο ταιριάζει
με τη μελαγχολία στην καρδιά μου…
Κάποια στιγμή διαπιστώνω ότι η ώρα έχει πάει 11:45! Ώρα να σας αποχαιρετήσω… Καλό ξημέρωμα… της 5ης του φετινού Σεπτέμβρη