Ένας καλός-ακριβός φίλος, ο Σταύρος Ζαχαράκης, στην ανάρτηση της ομιλίας μου, τη σχετική με τα αίτια της καταστροφής της Βιάννου και της Δυτικής Ιεράπετρας, που κατέθεσα στο 2ο Συνέδριο Ολοκαυτωμάτων, έκανε το ακόλουθο σχόλιο: “Το ντοκιμαντέρ του κ.Ψιλάκη το είχα δει τότε στην ΕΤ1 και μετά πάλι στο διαδίκτυο.Είχα μια άποψη για τα γεγονότα με πολλές αμφιβολίες αρκετές από τις οποίες έφυγαν σήμερα που διάβασα αυτή σου την ανάρτηση…Δυο εικόνες θέλω να αναφέρω που πιστεύω ότι έχουν το ίδιο ψυχικό υπόβαθρο-Αυτή που ο Αυστραλός πυροβολητής πυροβολεί στον αέρα για να μη σκοτώσει αμάχους και ο Γερμανός επικεφαλής τον εκτελεί-και αυτή όταν ο Ιωάννης Κοντάκης αναφέρει ότι «στην επιμονή μου να αλλάξει άποψη, μου εκόλλησε το πιστόλι στον κρόταφο λέγοντάς μου: Αρχηγός είμαι εγώ και εγώ αποφασίζω».Με αφορμή το εύστοχο αυτό σχόλιο, θέλω να επισημειώσω τα ακόλουθα: Η στιγμή που ο Αυστριακός λυγίζει και πυροβολεί στον αέρα και αμέσως μετά ο επικεφαλής Ναζί τον πυροβολεί και τον σκοτώνει, είναι από τις κορυφαίες των εκτελέσεων. Ίσως, θα έπρεπε οι διοργανωτές να σταθούν σ’ αυτό το γεγονός. Το συζητήσαμε και στο τελευταίο Απόδειπνο Τετάρτης με τον καλό φίλο, δημοσιογράφο και συγγραφέα Νίκο Ψιλάκη. Κορυφαίο γεγονός είναι και ο βασανισμός και η εν ψυχρώ-άνανδρη εκτέλεση των αδερφών Βερβελάκη, όπως κορυφαία είναι και αντίδραση του πατέρα τους, να τα φορτώνει στο γαιδούρι και να τα μεταφέρει στο Κεφαλοβρύσι για να τα ενταφιάσει. Νομίζω ότι η υπόθεση των αδερφών Βερβελάκη και τα συμπαρομαρτούντα της, είναι εξαιρετικό κινηματογραφικό σενάριο, που τα έχει όλα: Οδύνη, σπαραγμό, ψυχραιμία, λεβεντιά, παλικαροσύνη, και, βέβαια, ανανδρία. Κορυφαία είναι επίσης η στιγμή του ξεκοιλιάσματος της εγκύου Παπαδημητροπούλου, στην Λυγιά! Στέκομαι όμως στην επισήμανση του Σταύρου, σχετικά με την σκηνή του σπουδαίου Βιαννίτη Ιωάννη Κοντάκη, όταν ο καπετάν Μπαντουβάς του εκόλλησε το πιστόλι στον κρόταφο. Είναι από τις κορυφαίες στιγμές των αιτίων της τραγωδίας. Όμως, η ιστορία έχει ακόμη πολλά να μας διηγηθεί, πολλά να μας αποκαλύψει. Διάβασα χθες σε τοπική εφημερίδα τα… παραμύθια κάποιας κυρίας, τα σχετικά με τα γεγονότα. Η απάντησή μου στις αναλήθειές της είναι:”Η ιστορία έχει ακόμη πολλά να μας διηγηθεί, πολλά να μας αποκαλύψει”, γιατί είναι άδικο να είμαστε και κερατάδες και δαρμένοι, αφενός και, αφετέρου, οι Ήρωες συνεχίζουν να κοιμούνται ανήσυχα…”.
Γράφει Μανώλης Σπανάκης